กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 107 แม่นมฝ่ายในจะอบรมหนัวหนัว เจ้าห่านขาวไม่ยอมก่อน
“ทิ้งตะกร้าของนั่วเป่าหรือ”
ใบหน้าน้อย ๆ ของนั่วเป่าพลันเปลี่ยนสีไปทันที
นางกอดถุงภูผาน้อยก้าวถอยหลัง ขอบตาขอบแดงขึ้นมาแล้ว
“ไม่เอา! ตะกร้าเป็นของนั่วเป่า!”
แม่นมหลิวขมวดคิ้ว “ตะกร้าไม้ไผ่บ้านนอกใบเดียว ถึงกับคู่ควรให้เจ้าร้องไห้เชียวหรือ คุณหนูน้อย วันหน้าเจ้าต้องเข้าวังไปพบผู้สูงศักดิ์ บนเรือนกายไม่อาจพกพาของต่ำต้อยหยาบช้าเช่นนี้ได้”
นั่วเป่าสูดจมูก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็กลลิต “ตะกร้าไม่หยาบช้าสักหน่อย มันใส่อยอดไผ่ ใส่เห็ด ใส่ขนมน้ำตาล แล้วก็ยังปกป้องท่านแม่ด้วย”
แม่นมหลิวแค่นหัวเราะ “เหลวไหลสิ้นดี มีคนอยู่ไหม เอาไป”
หญิงรับใช้ในวังสองคนก้าวออกไปข้างหน้า
ยังไม่ทันได้แตะต้องนั่วเป่า ถุงภูผาน้อยพลันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งขึ้นมา