กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 94 ท่านแม่ไม่โอนอ่อนแล้ว
“หลอกข้า?”
เสิ่นหลานจือเค้นหัวเราะเย็นชา
ผู้คนที่ปากหมู่บ้านต่างตกตะลึง
เสิ่นหลานจือในอดีต พูดจาอ่อนหวานนุ่มนวลเสมอ ต่อให้ถูกเจียงเหล่าไท่ด่าทอ ก็ทำได้เพียงขอบตาแดงระเรื่อปกป้องลูกไว้ด้านหลัง
ทว่ายามนี้ นางยืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังตั้งตรงยิ่งนัก ในดวงตาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
นั่วเป่าแหงนใบหน้าน้อยๆ มองนาง ปากน้อยๆ อ้ากว้างเป็นวงกลม “เมื่อครู่ท่านแม่เหมือนดาบเลยเจ้าค่ะ”
เจียงสือโถวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ยังเป็นดาบทำครัว ประเภทที่ใช้สับกระดูกด้วย”
แรงกดดันที่เสิ่นหลานจือเพิ่งก่อตัวขึ้นเกือบจะสลายไป
ฉินปู้กุยเอ่ยอย่างนึกรังเกียจ “พูดจาเป็นหรือไม่?”