กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 90 หมู่บ้านชิงสือจักปลูกเสบียงกองทัพ ก้อนนมน้อยปกป้องแผ่นดินแล้ว
“ด่านชายแดนไม่มีข้าวทานแล้ว”
คำพูดประโยคนี้ของนั่วเป่า สลายรอยยิ้มทั่วทั้งลานบ้านจนหมดสิ้น
กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินมองก้อนนมน้อยในอ้อมอก หัวใจพลันบีบเกร็ง
“นั่วเป่าได้ยินสิ่งใดมารึ”
นั่วเป่าขมวดคิ้วเล็กๆ เอียงหูฟังอยู่ครู่ใหญ่
“สายลมพัดมาจากที่ไกลแสนไกล พัดจนปากแห้งไปหมด มันบอกว่าพี่ทหารท้องร้อง คุ้ยหาของกิน ม้าก็กัดไม้ ในคลังธัญพืชมีแต่ถุงว่างเปล่าเต็มไปหมด”
เหยียนโส่วอี้สีหน้าย่ำแย่ “เสบียงทหารเหลือไม่ถึงสามส่วน หากต้องหิมะตกซ้ำ ด่านชิงซานคงต้านทานได้อีกไม่นาน”
เจียงชิงซานกล่าวเสียงเครียด “พวกเป่ยตี๋เลือกบุกรุกช่วงเวลานี้ ก็เพราะรู้ดีว่าเสบียงชายแดนขาดแคลน”
ลู่เฉินโจวหันไปมองเจ้าเมือง “คดียักยอกเสบียงของเมืองประจำแคว้นยังไต่สวนไม่เสร็จ เสบียงชายแดนก็มาหมดลงอีก มิใช่เรื่องบังเอิญแน่”