กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 15 ไข่ไก่แม้สักฟองก็ไม่ให้ ใครมาก็ไร้ผล
“ของป่าและเสบียงครึ่งหนึ่งทุกเดือนหรือ”
เสิ่นหลานจือวางชามไข่ตุ๋นลงบนเตา ใบหน้าเย็นชาจนน่ากลัว
โจวต้าจ้วงหอบหายใจพยักหน้า
“เจียงเหล่าไท่ร้องไห้อยู่ที่เรือนใหญ่ บอกว่าเรือนสามของพวกท่านเพิ่งแยกเรือนก็ไม่สนใจความเป็นความตายของแม่แท้ๆ ยังบอกอีกว่านั่วเป่ามีปราณวาสนา เข้าภูเขาเก็บของวิเศษได้ตามใจชอบ พวกท่านไม่ให้นั่นคือแอบเก็บไว้ใช้เอง”
เจียงเยี่ยนอันหัวเราะหยัน “นางคิดได้งดงามนัก”
เจียงเสี่ยวหม่านโกรธจนขอบตาแดงขอบตาโกรธ “นางทำร้ายขาข้า ยังจะให้พวกเรามอบเสบียงอีกหรือ”
ฉินปู้กุยโทรวางสากบดยาลงบนโต๊ะ
“หญิงชราผู้นี้สูบเลือดยิ่งกว่าปลิงในภูเขาเสียอีก”
นั่วเป่าไม่เข้าใจเรื่องปลิง แต่นางเข้าใจเรื่องแย่งข้าว