เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 ทุกคนเป็นอย่างไร หมู่บ้านซิ่วสุ่ยในใจนักท่องเที่ยวก็เป็นอย่างนั้น
อำเภออานหลิ่งในยามเช้าตรู่ เปลี่ยนไปจากความเงียบเหงาวังเวงในวันวานอย่างสิ้นเชิง
บนถนนมีกระแสรถราสัญจรไม่ขาดสาย รถยนต์ส่วนตัวป้ายทะเบียนต่างถิ่นเบียดเสียดแน่นขนัด เสียงผู้คนเซ็งแซ่ ภาพที่เห็นตรงหน้าล้วนเป็นบรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา คนเดินถนนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดฝีเท้าเพื่อยืนมอง พลางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามกันไปมา
“เอ๊ะ วันนี้ในอำเภอเรามีงานใหญ่อะไรกันหรือ รถบนถนนถึงได้เยอะขนาดนี้ แล้วคนพวกนี้มาจากไหนกันเยอะแยะ?”
“โรงเรือนสตรอว์เบอร์รีของหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเปิดโรงเรือนแล้วน่ะสิ นี่ยังไม่เคยได้ยินอีกเหรอ?”
“หมู่บ้านที่ปลูกสตรอว์เบอร์รีสิบลี้รอบด้านก็มีอยู่เกลื่อนกลาด มีอะไรแปลกใหม่กัน? คนต่างถิ่นพวกนี้ตั้งใจมาซื้อสตรอว์เบอร์รีกันหมดเลยเหรอ?”
“นั่นไม่เหมือนกันสักนิด! นี่เป็นสตรอว์เบอร์รีของเจียงหนานคัดสรร นักท่องเที่ยวพวกนี้น่ะ กว่าครึ่งล้วนพุ่งเป้ามาหาเจียงหนานกันทั้งนั้น”
คำพูดนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนเดินถนน จนอยากจะซักถามรายละเอียดเพิ่มอีกสักสองสามประโยค แต่อีกฝ่ายกลับรีบร้อนเตรียมจะเดินจากไปเสียแล้ว