เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 388 นกเผิงโผบินพร้อมสายลมในวันหนึ่ง ทะยานขึ้นสู่เก้าหมื่นลี้
สิ้นเสียงของหวังจ่านเผิง ลานบ้านก็พลันระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาในชั่วพริบตา เหล่าญาติที่เมื่อครู่ยังปั้นหน้ายิ้มแย้มเสแสร้งแกล้งทำต่างพากันเปลี่ยนสีหน้าท่าทางทันควัน
“เด็กคนนี้ทำไมพูดจาให้ช้ำน้ำใจขนาดนี้นะ พวกเราต่างก็ลำบากกันมาทั้งชีวิต ตอนนั้นทุกบ้านก็ล้วนมีชีวิตที่ยากแค้น ไม่มีใครสบายสักคน แต่พอนายมีชีวิตที่ดีขึ้น มีเงินทองแล้ว กลับพลิกหน้าไม่ยอมรับญาติจน ๆ อย่างพวกเรางั้นเหรอ เป็นคนจะมาลืมบุญคุณลืมกำพืด ไร้น้ำใจแบบนี้ไม่ได้นะ!”
คนข้าง ๆ อีกหลายคนรีบเออออตามทันที คำพูดคำจาแฝงการประชดประชันเหน็บแนม “นั่นน่ะสิ! ตอนเด็ก ๆ ยังเป็นเด็กดีรู้ความแท้ ๆ ทำไมยิ่งโตถึงยิ่งไม่รู้ประสีประสาแบบนี้ พวกเราก็ไม่ได้ขอให้นายช่วยเรื่องใหญ่อะไรเสียหน่อย นายสนิทสนมกับเจียงหนานขนาดนั้น แค่ช่วยเกื้อหนุนทุกคนสักนิดสักหน่อยก็แค่นั้น น้ำใจแค่นี้ก็ไม่ยอมให้เหรอ พอคนเรามีเงินแล้ว ใจก็เปลี่ยนไปจริง ๆ”
ยังมีคนหันไปมองหวังมู่เกิน เห็นว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ จึงจงใจขึ้นเสียงสูงเพื่อกดดันเขา