เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 กลับหมู่บ้านฉลอง
เจียงหนานแอบถอนหายใจ ความคิดความอ่านของเด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนคนทั่วไปจริง ๆ
เซี่ยฮวนอยากจะหัวเราะแต่ก็รู้สึกว่าหัวเราะตอนนี้คงไม่เหมาะ ทำได้เพียงเม้มปากแน่น กลั้นขำจนหัวไหล่สั่นไหวน้อย ๆ
ลู่ซือหยวนเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังเห็นเจียงหยวนหยวนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงเอ่ยปากช่วยคลี่คลายสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ลู่ซือหยวนยิ้มพลางหยอกเย้า “เฟยเฟย รถคันนี้เป็นรถส่วนตัวของฉันเอง ไม่ใช่ของบริษัท นายวางใจนั่งได้เลย”
“ที่แท้ก็เป็นรถของพี่เองเหรอเนี่ย” ซ่งเฟยเฟยแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าลู่ซือหยวนอายุยังน้อยก็สามารถขับรถหรูหราขนาดนี้ได้ กำลังจะเอ่ยปากต่อว่า “งั้นพี่เขย…”
คำพูดยังไม่ทันสิ้นสุด เจียงหนานที่อยู่เบาะหลังก็ยื่นมือไปกอดรัดเขาไว้ แล้วเอามือปิดปากเขาไว้หมับหนึ่งทันที