เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 244 อุดมคติเอื้อมไม่ถึง แต่ความจริงอยู่ตรงหน้า
เจียงหนานจำแทบไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้มาบ้านของลุงมู่เกินกี่ปีแล้ว
ภาพจำที่แจ่มชัดที่สุดในความทรงจำยังคงหยุดอยู่ที่วันที่พี่จ่านเผิงสอบติดมหาวิทยาลัยในตอนนั้น
ในลานบ้านเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเสียงผู้คนเซ็งแซ่ ทั้งเพื่อนบ้านและญาติมิตรต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดี ทุกแห่งหนอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันคึกคักรื่นเริง
หวังมู่เกินในตอนนั้นยุ่งวุ่นวายกับการต้อนรับแขกเหรื่อไปมา ทั่วทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา รอยยิ้มบนใบหน้าปิดบังเอาไว้ไม่มิด เขาเดินเหินอย่างกระฉับกระเฉง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังอันไร้ขอบเขตต่อวันข้างหน้า ไม่ปรากฏร่องรอยของความชราแม้แต่น้อย
แต่ในยามนี้ พอมองลอดผ่านรั้วประตูเหล็กที่มีคราบสนิมด่างพร้อยเข้าไป ลานบ้านอันกว้างใหญ่กลับว่างเปล่าเงียบเหงา ไร้ซึ่งบรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวาของวันวานโดยสิ้นเชิงไปนานแล้ว
หวังมู่เกินนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงเพียงลำพัง ไม่รู้ว่ากำลังง่วนอยู่กับอะไร
เจียงหนานส่งเสียงเรียกเบา ๆ หนึ่งคำ “ลุงมู่เกิน”