เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 159 ลมภูเขากลางคืนเย็นมาก แต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด
ยามบ่ายของไฉเสี่ยพัวมักจะเงียบสงบเสมอ นอกจากเสียงซู่ซ่าของสายลมที่พัดผ่านดงหญ้าคาและสนแคระบนเนินเขาแล้ว ก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงผู้คนเลย
ผู้คนในหมู่บ้านใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและจำเจ พระอาทิตย์ขึ้นก็ออกไปทำงาน พระอาทิตย์ตกก็กลับมาพักผ่อน ตรากตรำทำงานหนักวันแล้ววันเล่า แต่ความเป็นอยู่ก็ยังคงยากลำบากแสนเข็ญ
ความทุกข์ระทมฝังแน่นอยู่ในอก พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้ไม่พูดเลยดีกว่า
พวกเขาใช้ชีวิตอยู่เช่นนี้อย่างไร้สุขไร้ทุกข์
ทว่า ในช่วงบ่ายวันหนึ่งที่ดูไม่ต่างไปจากปกติ แดดยังคงสดใส สายลมยังคงอ่อนโยน อารมณ์ของพวกเขากลับพังทลายลงจนควบคุมไม่อยู่
สิ่งที่ทะลักล้นออกมาพร้อมกับอารมณ์คือน้ำตา หยาดน้ำตาที่ไม่เคยไหลรินมาเนิ่นนานเหลือเกิน ในยามนี้กลับไม่อาจหยุดรั้งไว้ได้เลย
ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะมีใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“ชาวบ้านร่วมถิ่น มีข่าวดีจะมาบอกทุกคน!”
คนพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ประโยคเดียวต้องหยุดสะอื้นหลายครั้งกว่าจะพูดจนจบ