เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 อิกเป็นเด็กดี
หลังมื้อเย็น ฟ้ามืดลงเรื่อยๆ
อิกยืนร่ำลาหลัวเหยียนกับมีอาอยู่หน้าคฤหาสน์หลัก แต่ยังพูดไม่ทันจบก็หน้าแดง หิ้วกระเป๋าเดินทางรีบจากไป ราวกับกลัวว่าจะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสักวินาที
หมอนี่ก็ยังเหมือนเดิม สุภาพเกินเหตุอยู่เสมอ หากเอาไปเทียบกับพวก “ปีศาจแท้” อย่างเวิเวียนแล้ว ก็เรียกได้ว่าเป็นคนละขั้วกันเลย
“แวะมาเยี่ยมกันบ่อยๆ นะ... แล้วก็ฝากทักทายคุณพ่อของเธอแทนฉันด้วย” มาดามเซเรนายิ้มพลางโบกมือให้อิกที่กำลังก้าวขึ้นรถม้า
พอได้ยินเสียงมาดามเซเรนา อิกก็เกือบเหยียบพลาดจนหกล้ม โชคดีที่ยัดกระเป๋าเดินทางเข้าไปในรถแล้ว จึงไม่ขายหน้า
รอยยิ้มบนใบหน้ามาดามเซเรนากว้างขึ้น มุมปากเผยความพึงพอใจจางๆ ที่สังเกตได้ยาก
หลัวเหยียนเหลือบมองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ดูไม่ออกเลยจริงๆ
มาดามแพดริชผู้วางท่าสง่างาม อ่อนโยน และเหมาะสมต่อหน้าคนนอกเสมอ กลับมีด้านเจ้าเล่ห์ที่ไม่เคยเผยให้ใครเห็นด้วย