เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 291 ฝนซาฟ้าใส
“ไร้มารยาท! เจ้า เจ้า เจ้ามัวทำอะไรอยู่?!”
ไม่เพียงถูกพลิกหงายจนเห็นพุง ยังถูกจ้องเขม็งอีก กุสตาฟโกรธจัด หางม้วนฉับขึ้นมาปิดพุง บดบังหน้าท้องอันเปราะบางของตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ ทั้งขู่ทั้งตะกุยอย่างเกรี้ยวกราด
ตอนนั้นเองหลัวเหยียนจึงรู้ตัวว่าท่าทางของเขาไม่เหมาะจริง ๆ ดูอย่างกับกำลังเลือกซื้อลูกหมาในตลาดสุนัข
ปฏิบัติต่อเทพเจ้าในอดีตเช่นนี้ ช่างเสียมารยาทจริง ๆ
สายตาจากคนรอบข้างยิ่งทิ่มแทงขึ้นเรื่อย ๆ หลัวเหยียนไม่อยากให้ลูกน้องเข้าใจผิด จึงกระแอมเบา ๆ แล้วปล่อยมือที่หิ้วคอกุสตาฟ ให้มันตกกลับลงบนกระแสอากาศที่รวมตัวอยู่ตรงปลายไม้เท้า เขายักไหล่แล้วพูดว่า
“ไม่มีอะไร แค่สงสัยน่ะ…ว่าแต่ก่อนหน้านี้เธอเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย?”
“ตัวผู้ตัวเมียอะไรกัน อย่าพูดเหมือนฉันเป็นสัตว์สิ!” กุสตาฟโกรธจนแยกเขี้ยว พ่นคำพูดรัวเป็นชุดราวกับกินดินปืนเข้าไป แถมยังพล่าม ‘ภาษามังกร’ อีกยาวเหยียด
หลัวเหยียนฟังไม่ออก และก็ไม่คิดอยากฟังด้วย จนกระทั่งฉุกคิดถึงข้อมูลมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น เขาจึงชะงักไปเล็กน้อย
ให้ตายสิ