เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 282 ตกลงมาอีกแล้ว
รัตติกาลดำสนิทราวหมึก แสงไฟส่องให้เห็นซากเมืองอัสซัมที่พังทลายกระจัดกระจาย
บนผืนดินไหม้เกรียมที่กำลังลุกโชน วิหารเทพมังกรสูงตระหง่านราวขุนเขาพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าต่อหน้าต่อตาทุกคน
ไม่มีสิ่งใดค้ำจุน
และไม่มีร่องรอยของเวทมนตร์
พีระมิดมหึมานั้นราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นยกขึ้นทีละนิ้ว ฐานหินแกรนิตหนาหนักแผ่ความน่าเกรงขามศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจขัดขืน ลอยสูงเหนือเมืองอัสซัมทั้งเมือง ประหนึ่งเท้าของยักษ์ที่ค่อย ๆ ยกขึ้น ทำให้ดวงตาทุกคู่ที่เฝ้ามองเผยแววหวาดกลัว สั่นคลอนด้วยความหวาดผวา
ก้อนหินจำนวนมากร่วงลงมาจากฟ้า กระแทกใส่พวกมนุษย์กิ้งก่าเผ่าแองคิโลซอรัสเบื้องล่างจนต้องกุมหัว วิ่งหนีอลหม่าน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เมื่อมองแสงไฟและใบหน้าตื่นตะลึงหวาดกลัวที่ค่อย ๆ ห่างออกไป นักบุญราชาอิซซึ่งยืนอยู่บนยอดวิหารก็หัวเราะอย่างโอหังและบ้าคลั่ง ราวกับกำลังเหยียบเมืองอัสซัมทั้งเมืองไว้ใต้ฝ่าเท้า
“แมลงน่าเกลียด! คนทรยศไร้ยางอาย! ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วสินะ!”