เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 261 การเดินเรือที่ผิดพลาดโดยบังเอิญ
ภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น คลื่นทะเลยังคงซัดกระหน่ำไม่หยุดหย่อน
เมฆดำที่อยู่ไกลออกไปกดต่ำลงมาเสียจนแทบจะกลืนกินผืนฟ้าและผืนดินทั้งหมด
ท่ามกลางคลื่นที่ขึ้นลงไม่หยุด เรือใบติดเครื่องจักรไอน้ำลำหนึ่งลอยอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางทะเล
สองข้างกราบเรือมีคราบเกลือหลงเหลืออยู่หลังน้ำทะเลแห้งไปแล้ว บนดาดฟ้ามีกองถ่านหินเหลืออยู่เพียงน้อยนิด แม้แต่กะลาสีอันเดดที่ปกติไม่เคยปริปากบ่นสักคำ เวลานี้ก็ยังเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง พวกมันเงียบงันขณะจัดการเชือกและเสากระโดงที่เก่าคร่ำคร่า
ลูเมียร์ยืนอยู่ที่หัวเรือ จ้องมองผืนทะเลอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา กำหมัดแน่นราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังจนกระวนกระวาย ดวงตาแทบลืมไม่ขึ้นเพราะแสงแดดที่แผดจ้าจนแสบตา
การล่องลอยอยู่กลางทะเลติดต่อกันหลายวันทำให้ผิวของเขาคล้ำแดดจนดำคล้ำ ริมฝีปากแห้งแตก ส่วนชุดกัปตันที่สวมอยู่ก็แข็งกระด้างเพราะถูกเหงื่อและลมทะเลกัดกร่อนสลับกันไปมา
เวลานี้เขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายข้อหนึ่ง—
เขาหลงทางแล้ว
ประมาณหนึ่งเดือนก่อน เขาได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทจอมมารให้สืบหาความจริงเบื้องหลังความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่ท่าเรือซาร์โด จึงเปลี่ยนเส้นทางเดินเรือจากแผนเดิม ตอนแรกเขาคิดว่าเรื่องนี้คงไม่มีอะไรยากเย็น แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาประเมินความสามารถในการเดินเรือข้ามมหาสมุทรของตัวเองสูงเกินไป