เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 254 ราชันผู้ปกครองรัตติกาล
กลิ่นขี้เถ้าถ่านหินอับชื้นกับเสียงค้อนกระทบเหล็กอบอวลไปทั่วราตรีของป้อมเฮยเฟิง อากาศขุ่นมัวราวกับเต็มไปด้วยเขม่าถ่านที่เผาไหม้ไม่รู้จบ เหล่าคนแคระนรกกับก็อบลินที่เดินผ่านไปมาต่างปิดปากเงียบ ไม่อยากพูดอะไรสักคำ
เมื่อราตรีมาเยือน เสาโคมผลึกมารบนยอดโรงงานค่อยๆ ดับลง เหลือเพียงควันหนาทึบที่พวยพุ่งจากปล่องไฟและหมุนวนอยู่เหนือเขตเมือง
โลกใต้พิภพมีอากาศถ่ายเทก็จริง แต่ย่อมเทียบกับพื้นดินไม่ได้ หากคิดจะพัฒนาอุตสาหกรรมที่นี่ แน่นอนว่าต้องยอมจ่ายบางอย่างเป็นค่าตอบแทน
โชคดีที่สำหรับคนแคระนรกซึ่งทำงานอยู่ใกล้ภูเขาไฟมานาน เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา ส่วนก็อบลินที่มีอายุขัยไม่ยืนยาวก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน
ด้วยความทุ่มเทของพวกเขา ป้อมเฮยเฟิงจึงเหมือนสัตว์ยักษ์เหล็กที่ไม่เคยหลับใหล มันเดินเครื่องไม่หยุดในโลกใต้ดินไร้แสงตะวัน คอยนำฝันร้ายและความตายไปสู่มนุษย์แนวหน้า
ยามคนแคระนรกที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองหาวอย่างเบื่อหน่าย แล้วพาดปืนหินมารไว้บนบ่า เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าเงาหัวเราะเย็นชาสายหนึ่งเฉียดผ่านเงาของตน ก่อนจะหลอมรวมเข้าไปในโรงงานขนาดมหึมาที่จมอยู่ใต้ดินและส่งเสียงอึกทึก
อ่อนแอเกินไป
อาจเป็นเพราะอยู่ใกล้นครมาร ยามที่ประจำการอยู่ที่นี่จึงไม่มีความระแวดระวังแม้แต่น้อย รอบตรวจตราที่หละหลวมกับกำแพงเมืองโล่งเตียนแทบไม่ต่างจากการเปิดทางให้บุกเข้ามา
จาเค่อหลัวซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดหัวเราะเย็นชา สายตาอำมหิตจับจ้องไปยังจวนเจ้าเมืองใกล้ใจกลางป้อมเฮยเฟิง