เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 251 ยอมมอบตัว
เมื่อโดมผลึกม่วงค่อย ๆ ดับแสงลง รัตติกาลก็เข้าปกคลุมอย่างเงียบงัน
บรรยากาศอึมครึมแผ่ปกคลุมท้องฟ้าเหนือนครมาร ราวกับแม้แต่สายลมก็ยังถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นแช่แข็งจนหยุดนิ่งอยู่เหนือดินแดนอันเงียบงันแห่งนี้
คฤหาสน์ตระกูลดรากอนตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม ประหนึ่งป้อมปราการโบราณที่หลับใหล กำแพงหินออบซิเดียนสูงตระหง่านเปล่งประกายเวทมนตร์ริบหรี่ ปกป้องอำนาจและเกียรติยศที่ตระกูลนี้สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน
โดยรอบมีธารลาวาสีแดงฉานไหลวนพลุ่งพล่าน แสงร้อนแรงและอันตรายของมันตัดขาดคฤหาสน์ทั้งหลังออกจากโลกภายนอก ราวกับป้อมปราการที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางหุบเหวลึก
ทว่าในเวลานี้ แม้แต่คฤหาสน์ที่แข็งแกร่งดุจป้อมปราการแห่งนี้ก็ถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังไปแล้ว
เหล่าเพชฌฆาตจากกระทรวงสัจธรรมเดินทางมาถึงพร้อมกับอัศวินมรณะ แรงกดดันอันเย็นเยียบของพวกเขาแผ่ข้ามกำแพงสูงของคฤหาสน์เข้ามาก่อนที่ตัวจะมาถึงเสียอีก
ภายใต้ม่านราตรี เสื้อคลุมสีแดงเลือดหมูพลิ้วไหวราวกับลาวาที่กำลังเดือดอยู่เหนือเกราะเหล็กสีดำแข็งแกร่งดุจหินออบซิเดียน
เหล่าเพชฌฆาตยืนนิ่งอยู่แถวหน้าของขบวน ด้านหลังเป็นอัศวินมรณะที่ตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ เปลวไฟวิญญาณสีเขียววูบวาบลุกโชนอยู่ภายในเบ้าตา สะท้อนกลิ่นอายแห่งความตาย
บรรยากาศเงียบงันอันเต็มไปด้วยจิตสังหารแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ประหนึ่งความสงบก่อนพายุฝนฟ้าคะนอง ทำให้ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างพากันหลีกทาง