เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 226 บอกยากนะ
ฮอเรซยืนอยู่ในบริเวณก่อสร้างใกล้โรงทอผ้าฮอเรซ มือทั้งสองประคองหีบไม้ใส่เงิน ใบหน้าเผยแววเสียดายอยู่บ้าง
“พอจ่ายเงินก้อนนี้ออกไปแล้ว ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยดีจริง ๆ… เงินพวกนี้ฉันอุตส่าห์ประหยัดอดออมสะสมมาทั้งนั้น” เขาพึมพำเสียงเบา ดวงตากลอกไปมาอย่างไม่อยู่กับที่
มหาเศรษฐีกินดินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
“คุณฮอเรซ ผมเป็นคนมีเหตุผลนะ ถ้าคุณเสียดายจนอยากเปลี่ยนใจจริง ๆ ก็ได้นะ ผมไม่บังคับหรอก”
มุมปากเขายกขึ้น ดวงตาเป็นประกายขบขัน
พอฮอเรซได้ยิน สีหน้าก็วูบผ่านความตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว
ยิ่งนึกถึงภาพที่แก๊งหมีเทาตามมาแก้แค้น เขาก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง สะดุ้งหนาวขึ้นมา รีบฝืนยิ้มอย่างเกร็ง ๆ
“ดูคุณพูดเข้าสิ ผม ฮอเรซ เป็นคนยึดมั่นในสัญญาที่สุด… จะกลับคำได้ยังไงล่ะครับ”
ยึดมั่นในสัญญา