เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 มนุษย์จักรกลและเหล่าตัวถ่วง
ชั้นที่สี่ของเขาวงกต ด้านนอกเมืองหมอกลึก ลึกเข้าไปในป่าหมอก
กินดินเป็นเศรษฐีเตะซากหมาป่ามารที่ขวางทางออกไปข้างหนึ่ง ชุดเกราะลงอาคมสะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบใต้แสงสลัวของดงเชื้อราสีน้ำเงินเข้ม
เขาหันกลับไปมองฝูงชนกลุ่มใหญ่ด้านหลัง—“นักผจญภัย” ห้าสิบคนถือคราดถือจอบกำลังนั่งยองๆ แทะมันเทศเผาอยู่บนพรมเชื้อรา ดูราวกับฝูงอีกาที่กำลังรุมจิกกินซากเน่า
“ฉันว่านะพวกนาย” เขาเปิดหน้ากากออกแล้วปาดเหงื่อ “พวกเราก็เหล็กดำกันหมดแล้ว ยังต้องพาไก่อ่อนพวกนี้มาด้วยอีก มันต่างอะไรกับผู้เล่นเลเวลตันกลับไปหมู่บ้านเริ่มต้นเพื่อไล่ฆ่าปลาเล่นวะ?”
โอตาคุเลือดเหล็กกำลังใช้ฝักดาบเขี่ยก้อนเมือกเรืองแสงบนพื้น พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นยิ้มเจื่อน “ปัญหาคืออย่างน้อยไล่ฆ่าปลาก็ยังมีเสียงให้ได้ยินบ้าง แต่พวกนี้น่ะ แค่เป็นตัวล่อยังวิ่งหนีสไลม์ไม่ทันเลย”
ราวกับจะยืนยันคำพูดของเขา จู่ๆ ไม่ไกลนักก็มีเสียงอุทานตกใจดังขึ้น ชาวนาสามคนกำลังล้อมวงเถียงกันไม่หยุดรอบซากสัตว์อสูรที่ยังมีไอความร้อนลอยกรุ่น พลั่วเหล็กบิ่นๆ เสียบคาอยู่ในซากเจลจนดึงไม่ออก ประเด็นที่พวกเขาเถียงกันไม่ใช่เรื่องทักษะการต่อสู้ แต่เป็นเรื่องที่ว่าเมือกก้อนนี้จะเอาขนกลับไปทำปุ๋ยได้หรือไม่
“หลบไปให้หมด!” หนุ่มหน้าหยกมือเมื่อยล้ารีบเดินเข้าไป แล้วเอาคบเพลิงในมือจิ้มเมือกก้อนนั้น ควันสีเขียวกลิ่นฉุนพวยพุ่งขึ้นมา ซากสัตว์อสูรก็หดตัวกลายเป็นก้อนแข็งเกรียมดำในพริบตา