เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 202 การเยือนต่างถิ่นร่วมกันของผู้กล้าและจอมมาร
แสงยามเช้าของฤดูหนาวส่องผ่านม่านหน้าต่างหนาหนัก ลอดผ่านผ้าม่านประดับขอบลูกไม้และพู่ห้อย ก่อนจะตกกระทบบนใบหน้าขาวผ่องดุจแสงจันทร์
เครื่องหน้าที่งดงามประณีตราวกับรูปสลัก จมูกโด่งเล็กได้รูปแบ่งภาพสะท้อนในกระจกตรงหน้าออกเป็นสองโลก ระหว่างแสงสว่างกับเงามืดได้อย่างพอเหมาะ
ด้านหลังเก้าอี้สูงที่ทำจากไม้โอ๊กขาว สาวใช้วัยเยาว์กำลังประคองเส้นผมสีทองเอาไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อย ๆ ถักมันเป็นเปียอย่างประณีต
ท่าทางที่ตั้งอกตั้งใจจนแทบกลั้นหายใจนั้น ราวกับกำลังดูแลผลงานศิลปะชิ้นเอก เกรงว่าจะเผลอทำหมึกหยดลงบนภาพวาดสีน้ำมันอันสมบูรณ์แบบแม้เพียงจุดเดียว
แม้จะเข้าใจความหวังดีของผู้ใต้บังคับบัญชา แต่การถักเปียครั้งนี้ใช้เวลานานเกินไปจริง ๆ จนแม้แต่ไอรีน แคมป์เบลล์ ผู้ปกติอดทนเก่งเป็นพิเศษ ก็เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว
“องค์หญิงเพคะ อดทนอีกสักครู่นะเพคะ ใกล้เสร็จแล้วค่ะ” สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้สังเกตเห็นองค์หญิงนั่งกระสับกระส่าย จึงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ข้าว่าประมาณนี้ก็ได้แล้วนะ...” ไอรีนอดเหลือบมองนาฬิกาพกบนโต๊ะไม่ได้ ก่อนจะพึมพำประท้วงเสียงเบาอย่างไม่สบอารมณ์
ทว่าสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย นางกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ประมาณนี้ได้อย่างไรกันเพคะ! องค์หญิงทรงกำชับพวกเราเองว่าต้องใส่ใจการเดินทางครั้งนี้ให้มาก อีกทั้งยังเป็นการนัดพบที่สำคัญขนาดนี้ องค์หญิงไม่อยากสร้างความประทับใจที่สมบูรณ์แบบให้คุณชายโคลินหรือเพคะ?”