เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 195 กระแสใต้น้ำใต้ความอบอุ่น
เรียนคุณโคลินที่เคารพ
ขอบคุณสำหรับความเอาใจใส่ของท่าน ของต่างหน้าที่บิดาทิ้งไว้ให้ข้าได้กลับมาอยู่ข้างกายอีกครั้งแล้ว เมื่อคืนข้านอนหลับได้อย่างสบายใจเป็นพิเศษ สงบสุขยิ่งกว่าค่ำคืนไหน ๆ นับตั้งแต่ข้ามาถึงนครอสนี
ข้าขอรับรองกับท่านว่า ข้าจะไม่ทำมันหายอีกเป็นอันขาด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม เพราะตอนนี้มันไม่ได้เป็นเพียงของขวัญที่บิดาทิ้งไว้ให้ข้าเท่านั้น แต่ยังเป็นน้ำใจที่ท่านมอบให้ข้าด้วย ข้าจะทะนุถนอมมันเป็นอย่างดี และพกติดตัวไว้ตลอดไป
อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเช้านี้ทันทีที่ข้าลืมตาตื่นจากความฝัน ก็เห็นนกตัวหนึ่งที่มีขนสีม่วงมาเกาะอยู่บนขอบหน้าต่างพอดี
มันทำให้ข้านึกถึงดวงตาของท่าน ไม่ทราบว่าเป็นท่านส่งมันมาเพื่อทักทายข้าหรือไม่ หากใช่ ข้าก็อยากเขียนจดหมายตอบกลับไปส่งคำทักทายให้ท่าน หวังว่าคงไม่ได้รบกวนท่านจนเกินไป
ขอให้ท่านมีวันที่แสนสุข
——ไอรีน แคมป์เบลล์
“เขียนแบบนี้จะแปลกเกินไปหรือเปล่านะ? ฤดูหนาวจะมีนกได้อย่างไร...แต่ข้าเห็นมันจริง ๆ นี่นา เห็นจริง ๆ นะ”
ภายในห้องหนังสือของคฤหาสน์ ไอรีนอ่านจดหมายที่ตนเขียนด้วยมือตั้งแต่ต้นจนจบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่ายิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกเขินอาย