เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 192 นักล่ากับเหยื่อ
“ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทุกท่าน ขอบพระคุณที่สละเวลาอันมีค่าจากภารกิจอันยุ่งวุ่นวาย มาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้!”
“ข้าเชื่อว่าเหตุผลที่พวกเรามารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะความศรัทธาที่เรามีต่อเซนต์ซิสเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะพวกเราล้วนมีจิตใจอันอบอุ่นอีกด้วย!”
กลางเวทีหลักของงาน ชายวัยกลางคนในชุดสุภาพประกาศกล่าวเปิดงานประมูลด้วยน้ำเสียงกังวานและสง่างาม
เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดงาน ราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ในเตาผิง เปลี่ยนบรรยากาศอันเงียบสงบให้กลายเป็นหม้อต้มน้ำซุปที่เดือดพล่าน
อันเดสซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางแขกในงานประมูล ปรบมือตามมารยาทสองสามครั้ง ก่อนจะยิ้มแล้วมองไปยังอัฒจันทร์ของงาน
แม้ในคฤหาสน์แห่งนี้จะยังมีห้องว่างอยู่อีกไม่น้อย แต่ ‘ราชาผู้ไร้มงกุฎ’ แห่งนครอสนีกลับเลือกนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน
ที่เขาทำเช่นนี้ไม่ใช่เพราะชอบความครึกครื้น หรือจงใจแสดงภาพลักษณ์ว่าเป็นคนใกล้ชิดประชาชน แต่เป็นเพราะนี่คือหลักการวางตัวที่ตระกูลอันเดสสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
ในฐานะสามัญชนทั่วไปที่ไม่มีบรรดาศักดิ์ เขาจึงวางตัวอย่างถ่อมตนมาโดยตลอด
แขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานทุกคนซึ่งมีบรรดาศักดิ์ขุนนางอย่างเป็นทางการ ล้วนได้รับการจัดให้นั่งในห้องรับรองส่วนตัว แม้แต่บารอนที่มาจากชนบทห่างไกลก็ไม่มีข้อยกเว้น