เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ผู้ลึกล้ำหยั่งถึงไม่ได้ไม่ได้มีแค่จอมมาร แต่ยังรวมถึงสมุนของจอมมารด้วย
หิมะโปรยปรายปกคลุมทั่วทั้งป่าสนเงิน ต้นสนใหญ่ลำต้นหนาส่งเสียงครวญต่ำท่ามกลางลมคลั่ง กิ่งไม้โค้งงอลงเพราะหิมะที่ทับถมหนา บางครั้งหิมะก็ร่วงกระแทกพื้น ฟุ้งเป็นละอองขาวละเอียด
ระหว่างลำต้นไม้ที่แข็งเป็นน้ำแข็ง มีกลุ่มผู้ลี้ภัยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งขดตัวกระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางลมและหิมะ
ร่างของพวกเขาถูกหิมะปกคลุมเป็นชั้นบาง เสื้อคลุมขนสัตว์ขอบรุ่ยไม่อาจต้านความหนาวเหน็บเช่นนี้ได้ ผิวหนังจึงเขียวคล้ำเพราะความเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง บ้างกระทืบเท้าหวังให้ร่างกายอบอุ่น บ้างถูแขนที่ชาแข็งเพื่อเรียกความรู้สึกกลับคืนมา ส่วนบางคนหนาวจนตัวแข็งทื่อ แม้แต่ขยับแขนยังแทบทำไม่ได้
พวกเขาล้วนเป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์ มาจากปลายสุดทางตะวันออกของมณฑลสนธยา ซึ่งเป็นชายแดนราชอาณาจักรที่ติดกับด่านทองเหลือง
กว่าจะมาถึงที่นี่ พวกเขาต้องทนหิวโหย ฝ่าป่าและข้ามภูเขา จนแทบหมดเรี่ยวแรง
คนกลุ่มนี้เป็นเพียงกองกำลังขาดระเบียบ ต่อให้มีปืนคาบศิลา ก็ช่วยเพิ่มกำลังรบได้ไม่มาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลไกยิงที่ถูกแช่แข็ง จะยิงประกายไฟออกมาหรือเปล่ายังน่าสงสัย
หากพวกเขามีจำนวนไม่มากถึงสองสามร้อยคน ผู้เล่นที่ลาดตระเวนอยู่ก็คงไม่ถึงกับต้องตีระฆังเตือนภัย