เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 161 แผนงานห่วยแตกอัปเดตช้าเกินไป งั้นพวกเราอัปเดตกันเองเลยดีกว่า
“ไม่เจอกันนานเลยนะ หลัวเหยียนเพื่อนรัก จอมมารแห่งมหาสุสาน ก่อนจะพูดเรื่องสำคัญ ขอให้ฉันเริ่มจดหมายฉบับนี้ด้วยคำแสดงความยินดีสักหน่อย—ยินดีด้วยที่ได้เป็นผู้ปกครองดินแดนบารอนหุบเขาลมดำ! ต่อจากนี้ไป อย่างน้อยนายก็มีที่พักใกล้นครมารแล้วนะ!”
“แน่นอนว่าตอนนี้ที่นั่นเป็นเพียงพื้นที่รกร้าง นอกจากซากปราสาทแห่งหนึ่งก็ไม่มีอะไรเลย ถ้านายคิดจะไปอยู่ที่นั่น คงต้องเตรียมเต็นท์ไปเองด้วย ฮะฮะฮะ ได้ยินมาว่าพื้นที่นอกนครมารมีแวมไพร์พเนจรกับมนุษย์หมาป่าอยู่ด้วย ถ้าเกิดโดนพวกนั้นกัดเข้าสักคำคงแย่แน่ แล้วคราวหน้าที่กลับมา นายคงไม่ไปสร้างความเดือดร้อนในวิหารอีกแล้วใช่ไหม? นายเป็นจอมมารที่มีดินแดนเป็นของตัวเองแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ควรไปแย่งที่นอนกับเด็กไร้บ้านหรอกนะ?”
“ให้ฉันเดานะ ตอนนี้นายคงกำลังลนลานอยู่ใช่ไหม? แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะปล่อยให้หลัวเหยียนเพื่อนรักนอนกลางดินกลางทรายได้ยังไงล่ะ? เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งหลายปี จะให้มาพักบ้านฉันสักหน่อยก็ได้ อย่างน้อยฉันก็ไม่กัดคนหรอก ฮะฮะฮะ”
“เอาล่ะ ล้อเล่นแค่นี้ก่อน เรื่องโรงงานสงครามพ่อของฉันจัดการให้แล้ว ทั้งโรงงานจะก่อสร้างตามแบบที่นายให้มาเป๊ะ แม้ฉันจะไม่ค่อยเข้าใจรายละเอียดนัก แต่ทางทีมก่อสร้างบอกว่าอย่างช้าที่สุดก็ต้นปีหน้าก็น่าจะเสร็จ”