เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 พี่น้องบาดหมาง
ฟ้าเพิ่งจะมืดลง
หลัวเหยียนที่นอนอยู่บนแผ่นกระดานเตียงพลิกไปพลิกมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ อีกทั้งไม่อยากเล่านิทานจอมมารให้พวกเด็กชาวมารฟัง จึงได้แต่จมจิตลงสู่ห้วงสำนึก ยืนอยู่หน้าศิลาจารึกในห้วงสำนึกเพื่อตรวจดูเว็บไซต์ทางการ
เมื่อดูจากการพูดคุยของผู้เล่นบนเว็บบอร์ด เขตแดนจอมมารยังคงปกติดีทุกอย่าง ไม่ได้เกิดความวุ่นวายใดๆ ขึ้นเพียงเพราะเขาจากมาอย่างกะทันหัน
ทว่าเมื่อคำนึงถึงว่าเขาเพิ่งจากมาได้ไม่ถึง 24 ชั่วโมง การจะเอ่ยชมพวกนั้นตอนนี้ยังเร็วเกินไป คงต้องรอดูต่อไปอีกสักพัก
“ว่าแต่โยวโยว เทพมารจะสัมผัสถึงการมีอยู่ของเธอได้ไหม?” วันนี้ทั้งวันแทบไม่ได้ยินโยวโยวพูดอะไร หลัวเหยียนจึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
เสียงของโยวโยวลอยขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน
“สัมผัสไม่ได้หรอกนะคะ”
หลัวเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ฉันก็นึกว่าเทพเจ้ากับเทพเจ้าจะมองเห็นกันและกันได้เสียอีก”