เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 ความคลุ้มคลั่งอย่างแท้จริง
ในโรงเตี๊ยม “พักผ่อนในพงไพร” มีชายขี้เมาสามคนนอนฟุบอยู่บนโต๊ะใกล้เคาน์เตอร์
อเล็กซ์ซ่อนหน้าอยู่หลังแก้วเบียร์ไม้โอ๊ก เรอเอิ้กหนึ่งเสียง ก่อนตะโกนไปทางเคาน์เตอร์
“เถ้าแก่! เอิ้ก—ขอเบียร์อีกแก้ว! ไม่สิ สี่แก้ว! เติมให้โลโลสหายรักของฉันด้วย มื้อนี้ยังไงฉันก็ต้องเลี้ยง!”
โลโลไม่ได้หลอกเขาจริง ๆ เบียร์ที่นี่รสชาติดีมาก มีกลิ่นมอลต์แท้ ๆ เจือกลิ่นหอมของเห็ดจาง ๆ
แต่ไม่รู้ทำไม เบียร์ที่ดูเหมือนรสอ่อน ๆ กลับทำให้เมาได้เป็นพิเศษ
ปกติเขาซดเบียร์ห้าแก้วใหญ่ลงท้องได้เหมือนดื่มน้ำ แต่ตอนนี้เพิ่งดื่มไปเกินครึ่งของแก้วที่สี่ ก็รู้สึกโลกหมุนจนทรงตัวไม่อยู่แล้ว
ถ้าฟีนิสกับซิวเหวินไม่ฟุบอยู่บนโต๊ะไปก่อน เขาคงสงสัยว่าคออ่อนลงหรือเปล่า
เถ้าแก่ที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์คงไม่เคยเห็นคนดื่มเบียร์แล้วเมาหนักขนาดนี้มาก่อน ในใจอดพึมพำไม่ได้ว่าเขาหยิบเบียร์ผิดหรือเปล่า เอาเบียร์ดีที่ไม่ได้ผสมน้ำไปเสิร์ฟหรืออย่างไร
เขาเติมเบียร์ใส่แก้วใหญ่ทั้งสี่ใบ แล้วส่งสัญญาณให้พนักงานเสิร์ฟสาวที่อยู่ข้าง ๆ ยกไปให้ลูกค้า