เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 โดนรุ่นพี่ขายเข้าให้แล้ว
แสงเทียนสว่างจ้าสาดส่องถ้ำอันเย็นเยียบวังเวง แผ่นหินสีดำสนิทที่วาดอักขระด้วยชอล์กผลึกเวทดูราวกับแผ่นโน้ตดนตรีของปีศาจ
ครั้นแสงสีเขียวอมหม่นวาบขึ้น ผลึกเวทที่วางอยู่บนใจกลางค่ายกลในฐานะเครื่องสังเวยก็สลายกลายเป็นละอองแสงระยิบระยับกระจายไปในอากาศ
และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับละอองแสงที่แผ่ขยายออกไปนั้น คือหัวโล้นเกลี้ยง ใบหูและปลายจมูกที่ยาวจนห้อยย้อยลงมา ตลอดจนผิวหนังเหี่ยวย่นราวกับหมาแก่ที่ถูกโกนขนจนเกลี้ยง...
เอ่อ...
ทำไมเจ้าก็อบลินตัวนี้ถึงดูคล้ายกโนมอยู่นิดๆ ล่ะเนี่ย?
จะพูดให้ถูกคือไม่ใช่แค่คล้ายแล้ว เจ้าสิ่งนี้มันเหมือนกับตัวที่เขาเคยเห็นในธนาคารนครมารเปี๊ยบเลยต่างหาก
หลัวเหยียนที่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาพลันตกตะลึงทันที
ฉิบหายแล้ว!!
ไม่ให้กโนมก็ช่างเถอะ แต่นี่กลับส่งก็อบลินมาให้เขาเนี่ยนะ?!