เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ไม่เป็นไรหรอก ชาติหน้าค่อยระวังหน่อยก็แล้วกัน
โรงเตี๊ยมดาบกับดาบหัก?
ช่างเป็นชื่อที่ดีจริงๆ
หลัวเหยียนเพิ่งนั่งลงในโรงเตี๊ยม วางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างเท้า พนักงานสาวในชุดกระโปรงสั้นก็อุ้มถาดอาหารวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไพเราะ
“คุณคะ ไม่ทราบว่าต้องการดื่มอะไรดีคะ...”
คำพูดของนางเพิ่งจะกล่าวไปได้เพียงครึ่งเดียวก็พลันเงียบหายไป เพียงเพราะใบหน้าหล่อเหลานั้นได้ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของนางไปเสียสิ้น
โครงหน้าคมชัด จมูกโด่งรั้นเล็กน้อย ภายใต้เส้นผมสีม่วงเข้มจนเกือบดำที่ดัดลอนเล็กน้อย คือดวงตาสีดำสนิท แม้จะดูผ่านการเดินทางตรากตรำมา แต่ก็มิอาจบดบังรัศมีอันคมกล้าที่แผ่ออกมาจากภายในได้เลย...
แม้จะทำงานที่นี่และพบเจอชายหนุ่มหน้าตาดีอยู่บ้าง แต่ใบหน้าที่ทั้งหล่อเหลาและดูมีเรื่องราวเช่นนี้ถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ
เป็นขุนนางแห่งจักรวรรดิออสหรือ?
ผิวพรรณซีดเผือดนั่นน่าจะเกิดจากการอาศัยอยู่ในปราสาทเป็นประจำ...