กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 652 พ่อแม่ของเธอนี่วุ่นวายเปล่า ๆ จริง ๆ
หลังหลี่หยวนอีจากไปได้ไม่นาน เสี่ยวหนิวก็สะพายกระเป๋านักเรียนกลับบ้าน
เด็กคนนี้เหมือนอิงอิงไม่มีผิด พอกลับถึงบ้านก็ร้องว่าหิวทันที
หญิงชรามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ในบ้าน “ยกกับข้าวออกมาให้หมดเลย พวกเรากินข้าวกัน”
“คุณย่า ไม่รออาเล็กกับอาเขยก่อนเหรอ?” เสี่ยวหนิวถาม
“ไม่รอแล้ว นี่กี่โมงแล้ว ยังไม่กลับมาอีก ป่านนี้คงทำงานล่วงเวลาอยู่ที่หน่วยงานอีกแล้ว” หญิงชราพูดอย่างไม่สบอารมณ์