กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 613 อัดอั้นจริง ๆ
โจวย่าผิงพาหลี่มู่เป่าออกไปเดินเล่นตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เธอเสียดายเงิน ไม่ยอมนั่งรถเมล์ พอออกจากบ้าน ทั้งสองก็เดินไปตามถนนเรื่อย ๆ
ยิ่งเดินดวงตาของโจวย่าผิงก็ยิ่งเป็นประกาย โอ๊ย เมืองหลวงก็คือเมืองหลวงจริง ๆ เจริญรุ่งเรืองกว่าอำเภอผิงตั้งเยอะ
“พอแล้ว เลี้ยวกลับกันเถอะ” โจวย่าผิงมองรอบ ๆ อย่างเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังดึงหลี่มู่เป่าที่อยู่ข้างกายให้หันกลับไป