กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 608 พวกเราจะไปส่งแม่กลับเมืองหลวง
“หา? เร็วขนาดนั้นเลยหรือ!” โจวย่าผิงหลุดปาก
หญิงชราเริ่มไม่พอใจ “หมายความว่ายังไง ไม่พอใจที่ฉันหายป่วยเร็วไปหรือไง”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ แม่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่คิดว่าฉันกับมู่เป่ายังไม่ได้กตัญญูกับแม่เท่าไรเลย แม่ก็จะไปแล้ว...” แล้วความเหนื่อยยากที่พวกเราลงแรงมาหลายวันนี้ก็เสียเปล่าน่ะสิ
“ไม่ต้องให้พวกเธอมากตัญญูกับฉันหรอก แค่ผัวเมียพวกเธอใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอ” หญิงชราพูดจบก็หันหลังเตรียมกลับเข้าห้อง
โจวย่าผิงเดินจากไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด โดยมีหลี่มู่เป่าลากไป