กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 557 ฉันต้องกลับบ้านไปอยู่กับเมีย
หญิงชราเพิ่งเข้าลานบ้านก็เห็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่อาจารย์ของลูกสาวส่งมาแล้ว ยังจะมีใจคิดเรื่องอื่นได้อย่างไร เธอกำชับเสี่ยวซุนอย่าวิ่งซนไปทั่ว แล้วให้ลูกสาวเอามีดทำครัวที่เอามาจากบ้านออกมา เริ่มลงมือจัดการ
แน่นอนว่างานใช้แรงอย่างการชำแหละเป็นหน้าที่ของหยวนซือ ส่วนใหญ่หญิงชราก็แค่เท้าเอวคอยสั่ง หรือไม่ก็ถือกะละมังมารับมีดอะไรทำนองนั้น
เสี่ยวหนิวอายุยังน้อยแต่ใจกล้า มองอาหญิงแทงมีดเข้าแล้วดึงออกจากตัวสัตว์อยู่ในลานบ้านโดยไม่กลัวสักนิด กลับตื่นเต้นคอยเชียร์อยู่ข้าง ๆ ยุ่งยิ่งกว่าหญิงชราเสียอีก เขายังไม่รู้จักเทศกาลเสี่ยวเหนียนด้วยซ้ำ