บทที่ 540 งั้นก็ถือว่าฉันไร้สำนึกแล้วกัน

บทที่ 540 งั้นก็ถือว่าฉันไร้สำนึกแล้วกัน

ครึ่งปีผ่านไป ในที่สุดตระกูลหลี่ก็ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันอีกครั้ง

หญิงชรากับเซียวฟู่เหวินคอยคีบอาหารให้หยวนซือไม่หยุด เธอก็กินทุกอย่างที่คีบมาให้ เพราะข้างนอกไม่มีที่ไหนทำอาหารอร่อยเท่าที่บ้านจริง ๆ

หญิงชราเห็นลูกสาวกินอย่างตะกละตะกลามก็มองออกทันทีว่าข้างนอกคงกินไม่อิ่ม จึงรู้สึกปวดใจ

“คราวนี้กลับมาอยู่ได้นานแค่ไหน?”

“ยี่สิบวัน” หยวนซือก้มหน้าตอบ ระหว่างเดินทางไปกลับก็เกือบสิบวันแล้ว จึงอยู่บ้านได้แค่ยี่สิบวัน

“อยู่ได้แค่นี้เองเหรอ” หญิงชราไม่ค่อยพอใจ

“แค่นี้ก็ดีแล้ว คนส่วนใหญ่ไม่ได้หยุดเลย” หยวนซือพอใจมากแล้ว ที่สำคัญต้องดูว่าเอาไปเทียบกับใคร