กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 515 สัญชาตญาณเตือนภัย
“ฉันเข้าใจที่นายพูด แต่ภารกิจลาดตระเวนก็ลำบากอยู่แล้ว ถ้ายังกัดกินเสบียงแห้งทุกวัน ร่างกายจะทนไหวได้ยังไง ผ่านไปไม่กี่วันก็ไม่ต้องรอให้ศัตรูบุกมา พวกเราคงหมดแรงล้มพับกันเองก่อน” อวี๋หยวนซือก็มีเหตุผลของตัวเอง
“จะเป็นไปได้ยังไง ดูพวกเราสิ ก็กินแบบนี้เหมือนกัน ยังไม่เห็นเป็นอะไร” เหล่าหลิวไม่ใส่ใจ กินพอประทังหิวสักสองสามคำ ไม่ตายก็พอแล้ว
อวี๋หยวนซือเงยหน้ามองเขาอย่างจริงจัง แล้วพูดว่า “พวกนายสู้มือข้างเดียวของฉันยังไม่ได้”