บทที่ 495 คนยังสู้หมูไม่ได้

บทที่ 495 คนยังสู้หมูไม่ได้

รถบรรทุกตงเฟิงยังคงมาส่งหยวนซือถึงหน้าบ้าน เธอกระโดดลงจากท้ายรถอย่างเท่ ๆ แล้วโบกมือให้ทหารหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่มองเธอตาละห้อย “ว่าง ๆ ก็แวะมากินข้าวที่บ้านฉันได้!” จากนั้นก็สะพายเป้ใบใหญ่ วิ่งตึงตังกลับเข้าบ้าน

เพิ่งวิ่งมาถึงหน้าประตู หยวนซือก็แหกปากตะโกน “แม่ ฉันกลับมาแล้ว ยอดรักของแม่กลับมาแล้ว!”

รถบรรทุกแล่นจากไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์กระหึ่ม ทหารหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่อยู่ท้ายรถต่างทำหน้าเหมือนชีวิตสิ้นหวัง ฟ้าถล่มลงมาแล้ว ครูฝึกเสี่ยวหลี่ของพวกเขาไม่ใช่แบบนี้นี่นา คืนครูฝึกเสี่ยวหลี่ผู้สง่างามและน่าเกรงขามให้พวกเขาเถอะ