บทที่ 452 กลายเป็นแม่มดแก่ในพริบตา

บทที่ 452 กลายเป็นแม่มดแก่ในพริบตา

แม่เฒ่าที่บ้านเดินไปเดินมาตรงประตูเป็นระยะตั้งแต่กินข้าวกลางวันเสร็จ แต่จนกินมื้อเย็นเสร็จก็ยังไม่เห็นเงาลูกสาว “ยัยเด็กดื้อ นี่ไปทำอะไรอยู่ ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับบ้านอีก”

แม่เฒ่ารออยู่ที่บ้านจนกระสับกระส่าย แต่ก็ไม่กล้าออกไปเดินเล่น เพราะกลัวจะคลาดกับลูกสาว