กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 437 กลับดำเป็นขาว
ตำรวจวัยกลางคนขมวดคิ้วมองการกระทำของผู้น้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
อย่างไรก็ต้องรับมือกับผู้ต้องสงสัยที่อาจเป็นฆาตกร แถมยังไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายมีอาวุธอันตรายอะไรอยู่บ้าง เขาต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของลูกน้อง
หยวนซือขมวดคิ้ว ความรู้สึกเวลาถูกคนเล็งปืนใส่นั้นไม่ดีเอาเสียเลย ยิ่งครั้งนี้คนที่เล็งปืนใส่เธอกลับเป็นเพื่อนร่วมงานของตัวเอง อารมณ์ของเธอก็ยิ่งแย่ลงอย่างไม่มีเหตุผล
“ฉันบอกแล้วว่าพวกคุณเข้าใจผิด ฉันก็เป็นตำรวจเหมือนกัน ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะ…” หยวนซือคิดว่าต้องอธิบายสักหน่อย