บทที่ 405 ลูกชายก็มีไว้ให้ลูกสะใภ้เลี้ยง

บทที่ 405 ลูกชายก็มีไว้ให้ลูกสะใภ้เลี้ยง

พอเซียวฟู่เหวินตัดสินใจไป เซียวฟู่เหวินก็ออกเดินทางอย่างรวดเร็ว บ่ายวันอังคารเขาได้หยุดเพื่อกลับบ้านไปจัดกระเป๋า พอวันพุธก็ขึ้นรถไฟไปเทศบาล

ในเวลาเที่ยงของวันเดียวกัน หลี่มู่เป่าก็มาหาที่พักของแม่เฒ่า

“แม่ ช่วยผมหน่อยเถอะ ผมหมดหนทางจริง ๆ แล้ว” พอหลี่มู่เป่าเห็นแม่ ก็ทำท่าแบบนายท่านบ้านนอกทั่วไป ย่อตัวลงกอดหัวตัวเอง ถึงจะยังไม่ได้ร้องไห้ แต่ดูทุกข์ใจและกลุ้มใจไปหมด

“อย่ามาขอร้องฉัน ขอร้องฉันไปทำไม ชีวิตนี้แค่มีภรรยาก็พอแล้ว ยังจะต้องมีแม่อย่างฉันไปทำไมอีก?” ถ้าเป็นคนอื่นเห็นลูกชายแบบนี้คงสงสาร แต่พอแม่เฒ่าเห็นลูกชายคนนี้ ในใจก็มีแต่ความแค้น