บทที่ 360 ผู้ชายของฉัน ใครจะด่าก็ได้หรือไง

บทที่ 360 ผู้ชายของฉัน ใครจะด่าก็ได้หรือไง

การซ้อมในวันนั้นเรียกได้ว่าย่ำแย่จนดูไม่ได้ ทั้งหอประชุมไม่มีคนรับผิดชอบงานอย่างจริงจัง นักแสดงเดินกันขวักไขว่ทั้งหน้าเวทีหลังเวที ขึ้นลงเวทีก็ล่าช้า งานเลี้ยงที่เดิมใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง เริ่มตั้งแต่บ่ายสองจนถึงเวลาเลิกงานห้าโมงเย็นก็ยังไม่จบ นักแสดงที่เตรียมรอแสดงหลังเวทีเพิ่งได้ขึ้นเวทีไปครึ่งเดียว

ทำงานล่วงเวลาไม่เป็นไร คนสมัยนี้ยินดีทำงานล่วงเวลา เพราะถือเป็นการอุทิศตนเพื่อมาตุภูมิโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่ถึงเวลามื้อเย็นแล้วยังไม่มีข้าวกิน นั่นเป็นเรื่องใหญ่