บทที่ 353 นายฝึกให้ดีด้วยตัวเอง

บทที่ 353 นายฝึกให้ดีด้วยตัวเอง

“พี่เจิ้ง ตอนนั้นพี่อาจไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน เลยไม่รู้เรื่องราวในตอนนั้นดี พ่อแม่ฉันเต็มใจมาก พวกเขาเอาเงินไม่กี่หยวน แล้วก็รับเป็นบุตรสืบสกุลให้อารองที่เสียไปแล้วในปีที่เกิดภัยพิบัติ ปล่อยให้ฉันกลายเป็นเด็กกำพร้า ไร้ที่พึ่ง ข้างกายไม่มีแม้แต่เมล็ดข้าว ถ้าตอนนั้นหัวหน้าหน่วยผลิตไม่สงสารและให้ข้าวฉันมาบ้าง วันนี้ฉันอาจยืนคุยกับพี่อยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว” เซียวฟู่เหวินไม่อยากฟังเขาพูดอีกแล้ว อย่างที่ว่าเห็นต่างกันก็ไม่อาจร่วมทาง เห็นชัดว่าเขากับเจิ้งหมิงเลี่ยงไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน จึงไม่จำเป็นต้องสนิทสนมกัน