บทที่ 346 ต่างฝ่ายต่างยกยอ

บทที่ 346 ต่างฝ่ายต่างยกยอ

ยามตะวันคล้อยต่ำ ถนนดินนอกตัวอำเภอมีเกวียนเทียมวัวคันหนึ่งค่อย ๆ โคลงเคลงเข้ามาจากที่ไกล บนเกวียนนอกจากกระสอบป่านที่กองสูงพะเนินแล้ว ยังมีคนนั่งอยู่สองคน คนหนึ่งนั่งด้านหน้า สะบัดแส้บังคับเกวียน อีกคนนั่งพิงกระสอบอยู่ด้านหลัง ทั้งคู่ดูมอมแมมฝุ่นจับ ไม่ต้องเข้าไปใกล้ แค่มองก็รู้ว่าตัวเหม็นอับไปทั้งตัว

“ฮ่า ๆ ในที่สุดก็ใกล้ถึงบ้านแล้ว” คนขับเกวียนเห็นเค้าโครงตัวอำเภออยู่ลิบ ๆ ก็ยิ้มร่า “ยังดีที่ระหว่างทางเราไม่เสียเวลา ไม่งั้นถึงบ้านก็คงมืดแล้ว”

“ใช่ ยังดีที่พี่ต้าผิงบังคับเกวียนเก่ง ไม่อย่างนั้นเราคงต้องเดินทางจนมืดค่ำจริง ๆ” เซียวฟู่เหวินยืดตัวขึ้น มองไปทางบ้าน