บทที่ 330 เมื่อเช้าฉันยังไม่ได้กินข้าว

บทที่ 330 เมื่อเช้าฉันยังไม่ได้กินข้าว

สามวันต่อมา เซียวฟู่เหวินสะพายห่อเครื่องนอนของตัวเอง นั่งเกวียนวัวลงชนบทไป

แม่เฒ่ากับหยวนซือช่วยกันส่งเขาออกจากบ้าน มองเงาร่างที่ค่อย ๆ ลับตาไป ในใจแม่เฒ่ารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

“ผู้นำอะไรของแกนั่นไม่ได้เรื่องเกินไปแล้ว เด็กเหวินเพิ่งเริ่มงานก็ส่งไปยังที่กันดารจนแม้แต่นกยังไม่แวะ ต้องแบกเครื่องนอนเอง แถมยังต้องเอาเสบียงยังชีพไปด้วย นี่มันลงชนบททำงานที่ไหนกัน เหมือนหนีภัยอดอยากชัด ๆ”