บทที่ 257 แม่ สงสารฉันหน่อย

บทที่ 257 แม่ สงสารฉันหน่อย

หญิงชราเม้มปาก สีหน้าบอกชัดว่าไม่พอใจ ถ้าไม่เห็นว่าลูกคนรองยังบาดเจ็บขยับไม่ได้ เธอคงตบลูกเต็มฝ่ามือไปแล้ว เด็กอกตัญญูคนนี้ ถึงกับส่งโทรเลขแบบนั้นมาเพื่อให้เธอมาปรนนิบัติ ช่างสมควรถูกสั่งสอนจริง ๆ

“เดิมทีฉันก็ไม่อยากรบกวนแม่หรอก ถ้าอ้ายผิงว่าง ฉันคงให้เธอกลับมาอยู่บ้านสักสองสามวันแล้ว แต่ยังไม่ทันได้หวังพึ่งเธอ เธอก็เอาเจ้าประคุณน้อยนี่มาทิ้งไว้กับฉันแล้ว โอ๊ย เด็กคนนี้ร้องไห้ใส่ฉันทุกวันจนหัวหมุนไปหมด” หลี่หยวนอ้ายพูดอย่างกระอักกระอ่วน

หญิงชราไม่ได้ถามว่าทำไมถึงไม่เรียกคนบ้านสามีมาช่วย ด้วยนิสัยของลูกคนรองที่ปากคมกว่าใคร จะเข้ากับบ้านสามีได้ดีก็แปลกแล้ว