บทที่ 255 อย่ามัวอ้ำอึ้ง

บทที่ 255 อย่ามัวอ้ำอึ้ง

เซียวฟู่เหวินพูดไม่ออกจริง ๆ

“พอแล้ว” ในเมื่อมีช่องให้เข้าไปได้ เขาก็ค่อย ๆ ย้ายออกมาทีละถุงเองก็ได้ ถ้าพูดกับแม่หนูคนนี้ต่ออีกไม่กี่คำ เขาคงโมโหจนตาย “แป้งที่เหลือเอาไปไว้ในห้องนั้นให้หมด”

หยวนซือไม่พูดพร่ำทำเพลง แค่คิดแวบเดียว เสบียงก็ไปอยู่ที่นั่นแล้ว

“วางไว้แบบนี้ นายไม่กลัวว่าจะมีคนไปร้องเรียนหรือ” ด้วยร่างกายอ่อนแอเหมือนไก่ของเขา ต่อให้ถุงแป้งไม่ได้เบียดกันแน่น เขาก็ไม่มีทางขนถุงแป้งมากมายขนาดนั้นออกไปได้ในเวลาอันสั้น

“เธอช่วยอวยพรให้ฉันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ถ้ามีคนร้องเรียนฉัน เสบียงถูกยึดไปหมด แล้วเธอจะได้อะไร” เซียวฟู่เหวินโมโหจนแทบระเบิด

“นายพูดมีเหตุผลบ้างไหม นายเป็นคนบอกเองว่ากลัวคนร้องเรียน ทำไมมาลงอารมณ์กับฉันล่ะ” หยวนซือไม่ยอม เรื่องอะไรเขาถึงมาโมโหใส่เธอ