บทที่ 230 เล่นแง่

บทที่ 230 เล่นแง่

เขาว่ากันว่าต่อให้ยื่นมือก็ไม่ตีคนที่ยิ้มให้ คำพูดพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้าของหวังไหลตี้ทำให้หลี่มู่เป่าเขินจนก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นมา

ยายเฒ่าเหลือบเห็นท่าทางของลูกชายตัวเองแล้วก็โมโหจนแทบระเบิด ไอ้คนไม่ได้เรื่อง ด้อยกว่าพ่อมันเสียอีก แต่ถึงจะโมโห เธอก็ไม่เคยหวังว่าลูกชายจะตามมาช่วยเถียงหรือช่วยต่อย เรื่องจริงจังยังไงก็ต้องให้เธอจัดการเอง

“คุณอา เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้มาคุยเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่า” จั่วต้าหยาฝืนยิ้มออกมา “คุณก็รู้สถานการณ์บ้านฉัน พวกเราเป็นแค่ชาวนาจน ๆ ไม่เหมือนบ้านคุณที่มีคนงานตั้งหลายคน แถมยังอยู่ในอำเภอ สภาพความเป็นอยู่ดีกว่ามาก”