บทที่ 192 ทำร้ายกันไปมาแบบนี้ดีจริงเหรอ

บทที่ 192 ทำร้ายกันไปมาแบบนี้ดีจริงเหรอ?

ก่อนหยวนซือจะคิดออกว่าทำยังไงถึงจะเป็นประโยชน์กับตัวเองที่สุด ข้าวในหม้อก็สุกเรียบร้อยแล้ว

เพราะประตูครัวไม่ได้ปิด กลิ่นเนื้อตุ๋นจึงลอยออกไปในลานบ้านไม่ขาดสาย เซียวฟู่เหวินกับหลี่เจ้าเหอหิวจนแทบจะนั่งไม่ติด

สุดท้ายหลี่เจ้าเหอก็ทนไม่ไหวก่อน เขากลั้นใจเกาะขอบประตูครัวแล้วแอบมองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

“อา เนื้อตุ๋นเสร็จหรือยัง?” หลี่เจ้าเหอพูดเบา ๆ เบาหวิว ราวกับกลัวจะทำให้หยวนซือตกใจ แตกต่างจากเวลาปกติที่ชอบตะโกนเสียงดังลิบลับ

หยวนซือได้สติ หันไปถลึงตาใส่คนที่ประตูซึ่งมาขัดจังหวะความคิด “รีบอะไรนักหนา ย่าเล็กของนายยังไม่กลับบ้านเลย”