กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 187 ไปร้องไห้กับลูกชายแกโน่น
จ้าวเฟิ่งเฟิ่งยังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดอยู่ตรงนี้ ส่วนเซียวฝูเฉวียนก็วิ่งกลับมาถึงหน้าประตูแล้ว
เด็กน้อยเข้ามาในบ้าน เห็นทุกคนเริ่มกินกันแล้วก็ไม่ค่อยพอใจ โดยเฉพาะเมื่อเห็นพี่สะใภ้ใหญ่คีบชิ้นเนื้อหมักออกมาจากอ่างกับข้าวตรงกลาง เขาเสียดายจนแทบน้ำตาร่วง
เขากลับมาช้าไป กลับมาช้าแล้วจริง ๆ!
ถ้ารู้ว่าวันนี้มีเนื้อกิน เขาไม่มีทางไปบ้านพี่รองเด็ดขาด
เด็กน้อยนึกเสียใจจนแทบขาดใจ พอเข้าบ้านก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งตรงไปที่โต๊ะอาหารทันที
“เสี่ยวเฉวียน พี่รองของลูกอยู่ข้างหลังไม่ใช่หรือ? ทำไมลูกถึงวิ่งมาก่อนคนเดียว?” ท่านแม่ชะโงกคอมองไปด้านหลังลูกชายคนเล็ก