บทที่ 173 ลองพิจารณาดู

บทที่ 173 ลองพิจารณาดู

เช้าตรู่วันนี้ หลี่เอินเต๋อกับหลี่มู่เป่าเดินทางไปอำเภอด้วยกัน เพราะออกจากบ้านแต่เช้าและคุ้นกับเส้นทางดี ยังไม่ถึง 9 โมง พวกเขาก็มาถึงหน้าโรงงานทอผ้าในอำเภอแล้ว

ทั้งสองคนไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่เพิ่งเคยมองสถานที่แห่งนี้อย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก พอเพ่งดูให้ดีแล้วก็ต้องตะลึง ประตูใหญ่ช่างสง่างาม ลานด้านในก็กว้างขวาง มองจากหน้าประตูก็เห็นตึกสองชั้นหลังเล็กอยู่ข้างใน โอ้ โรงงานนี้มีเงินเหลือเฟือจริง ๆ สรุปคือมองไปทางไหนก็ดีไปหมด

“ไม่เลว” หลี่เอินเต๋อไพล่มือไว้ด้านหลัง ประเมินออกมาคำหนึ่งเหมือนเจ้าหน้าที่รัฐอาวุโส แน่นอนว่าต้องไม่มองโคลนที่เปื้อนปลายขากางเกงกับรองเท้าผ้าคู่นั้น