กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 157 นายคือน้องชายของฉัน
เซียวฟู่เหวินยืนอยู่ข้างขอบเตียงเตา ทั้งขำทั้งจนใจ เมื่อเห็นสีหน้าภูมิใจของเด็กหญิงข้างกาย เมื่อครู่เรียกให้นั่งก็ไม่ยอมนั่ง ตอนนี้กลับมาแย่งที่นั่งเสียแล้ว
เขาไม่ได้โกรธ อย่างไรเสียเขาก็อายุหลายสิบปีแล้ว จะไปถือสาเด็กคนหนึ่งทำไม เพียงแต่ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ
แต่พอเปลี่ยนที่นั่งกันแล้ว เขากลับนึกถึงเรื่องหนึ่งที่จะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้ได้พอดี