บทที่ 145 พวกเธอสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันจริง ๆ

บทที่ 145 พวกเธอสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันจริง ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น หยวนซือเห็นแววตาคาดหวังของหญิงชราแล้วก็ได้แต่แบกกระเป๋านักเรียนขึ้นหลังอย่างจำใจ เดินไปโรงเรียนพร้อมหลี่ฟางผิงที่กระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ

“อาสาว เมื่อวานอาจารย์สอนตัวอักษรตั้งหลายตัว ฉันลืมไปตั้งครึ่งหนึ่งแล้ว ทำยังไงดี? วันนี้อาจารย์จะถามหรือเปล่า? ถ้าฉันตอบไม่ได้ อาจารย์จะตีไหม?” หลี่ฟางผิงขมวดคิ้วจนนิ่ว สีหน้าเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา

หยวนซือขมวดคิ้ว “ลืมไปตั้งครึ่งหนึ่ง? เมื่อวานอาจารย์สอนแค่ห้าตัวเอง” แถมยังเป็นตัวอักษรง่าย ๆ อย่าง บน ล่าง ซ้าย ขวา สมองของแม่คนนี้ทำจากไม้หรือไง