บทที่ 82 เราก็อยากเรียนด้วย

บทที่ 82 เราก็อยากเรียนด้วย

จ้าวเซี่ยงหยางมองของดีที่แม่ยายเพิ่งหยิบออกมาวางบนเตียงเตาอุ่น แล้วรู้สึกว่าเรื่องที่แม่ยายพูดคงมีส่วนเกินอยู่ไม่น้อย

หญิงชราก็เห็นสายตาของเขา จึงยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า “แต่ตอนนี้บ้านเรามีญาติดี ๆ อยู่คนหนึ่ง นาน ๆ ทีก็ยังช่วยเหลือกันได้”

หลี่หยวนซานฟังแล้วสงสัยมาก คิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกไม่ออกว่าที่บ้านมีญาติแบบนี้ด้วย ญาติที่สนิทที่สุดกับบ้านเธอก็น่าจะเป็นบ้านลุงลูกพี่ลูกน้อง แต่ฐานะของบ้านนั้นก็ไม่ได้ต่างจากบ้านเธอมาก จะช่วยเหลือบ้านเธออยู่เรื่อย ๆ ได้ที่ไหนกัน

“ฮ่า ๆ ไม่ต้องคิดแล้ว เธอไม่รู้จักหรอก ญาติที่แม่พูดถึงคืออาจารย์ที่น้องเล็กเพิ่งกราบเป็นอาจารย์” หญิงชราพูดอย่างสงบนิ่ง