กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 39 ฉันกลัวฝ่ามือน้อย ๆ ของเธอ
หยวนซือยังไม่ตอบตกลงสักที ได้แต่ฟังจางหยางพูดจ้ออยู่ข้าง ๆ ราคาที่เขาเสนอให้เธอก็ค่อย ๆ สูงขึ้นเรื่อย ๆ
พอรถไฟถึงสถานีแล้ว จางหยางเห็นว่าแม่หนูยังไม่ขยับเขยื้อน ก็คิดว่าตัวเองคงล้มเหลวแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเรื่องราวกลับพลิกผันอย่างไม่คาดคิดตรงนี้
“ในเมื่อนายจริงใจขนาดนี้ ฉันจะช่วยนายก็ได้ แต่ปลาที่บ้านฉันเหลือไม่มากแล้ว ให้ได้แค่สามพันกว่าชั่ง”
“หา?” จางหยางตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ
“ทำไม นายไม่ต้องการแล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร…”
“เอาสิ เอาสิ จะไม่ต้องการได้ยังไง เธอมีเท่าไรฉันเอาหมด” จางหยางตื่นเต้นจนหน้าแดง